رهاتر از رها

یامقلب القلوب والابصار
 یا...........
 
بعدازیک وسال و۹ماه دوباره سلام
خیلی وقته که دیگه دل ودماغ خیلی از کارها روندارم  راستش فکرمد کنم اگه شماهم بودید  به من حق میدادین که دل ودماغ نداشته باشین

یک :آرزوی دموکراسی یااینجاایرانه خره

قضیه:سه کتاب آماده چاپ داشته باشی ولی هیچ کدوم مجوز نگیره ....{اونم بدون اینکه بدونی دلیلش چیه} کتاب خانمت مجوز بگیره <تایپ بشه >ناشرش هرچی بگردی پیدانشه{حسین فاضلی فلان فلان شده رو میگم}

دو:فضای باز...یاهرکی لابیش قویتره مشهورتره

شاگردبراهنی باشی  کم استعداد باشی  هنوزبعداز۱۳سالروی خطاب به پروانه ها نقد بزنی و.....

یا بچه ی حوزه هنری باشی  ناشاعرباشی پول بیت المال را بریزی توی شکمت وهرروز گفتگوی  مفصلی باتمام روزنامه ها ومجلات وابسته به دولت انجام بدی وهی برای خودت رای جمع کلی که لابیت از همه قویتره

به نام خدا

سلام.......................

بالاخره کتاب منم چاپ شد   دوستانی که علاقمندبه داشتن اين کتاب هستند بااين شماره ها تماس بگيرن

۰۵۱۱/۷۶۸۹۱۴۱

۰۵۱۱/۸۷۸۵۱۷۹

حالا بايکشعر از کتاب به پايان ببريم تابعد:

                               شاعربزرگ

من شاعربزرگی نيستم

فقط گاهی قلمم مثل برتولت برشت می چرخد

وانديشه ام عين اکتاويو پاز

وبعضی ها گفته اند

قيافه ام مونمی زند

باشاعربزرگی

                     به نام محمد توکلی

سلام.....

ببخشيد که نه به روز کرديم نه سرزديم   بالاخره پس از چندماهی سگدوزدن  دفتر اولم  از خوان ارشاد رد شد ومجوز گرفت والان رفته که بره زير چاپ   جای همتون خالی که چقدر ارشاد محترم من مادر مرده روتيربارون کرد اييييييييييييييييييييييييييييی                          

نام کتاب:وچاقوهاخواب ديده اند مرگ را

شاعر:محمدتوکلی کوشا

ناشر:بوتيمار

                                      منتظر باشيد

وحالا محض احتياط يک شعراز اين دفتررا داشته باشيد تابعد:

{درخت}

اين بار که آمدم

لباسی می پوشم

از جنس شاخه وبرگ

می دانم

            درخت را

                        خيلی دوست داری

{شعر}

اين صفحه راهم که ورق بزنی

پشتش سفيد نيست

همه ی حرفهای دنيا را

شاعران احمقی زده اند

که سياه می بينند

من شاعر نيستم

وهنوز

دفتر فيلی دبستانم

سفيد سفيد است

                               {مهديه پيشقدم}

         { راهرو}

از صبح

           در اين

                      راهرو

هی صدای کفش می آيد

که بالا می آيدو

پايين  می رود

ودينگ دينگ زنگ هايی

                                که می خورد مدام

کاش 

          يکی از اين همه

          توبودی

                    که م ی آ م د ی

                      دينگ گ گ گ

                      با شوق می گفتی:

                                                 سلام آقای توکلی

                          {محمدتوکلی}

من شعرمی گويم

پدرم شعرمی خواند

او باغ های فراوانی دارد

من داغ های فراوانی

                               {........}

اين صفحه راهم که ورق بزنی

سلام

وقتی استعداد نقاشی ندارم

شعر می گويم

تصويرهايش را

از تابلوی روی ديوار می دزدم

حالا اينجا آنور دنياست

ومن باشاخه گلی در دست

نيم رخ زشت ترين زن دنيام

                                        مهديه پيشقدم

عاشقت می شوم

درخيابان راه می روم

به چاله می افتم

عاشقم می شوی

در خيابان راه می روی

به چاله می افتی

حالا

نقاط اشتراکمان بيشتر می شود

                                             محمد توکلی کوشا

راستی ازامروز همسرم نيزدروبلاگم مثل زندگيم شريکه

شعر اول از اوست نظر بدهيد

                                                                            ياعلی

پشت اين رياکتور هسته ای

با آن دماغ نوک تيز

وهيکل آسمونجل

هرچه

هم که پنهان شوی

رابينسون کروزيه را نخواهی يافت

حتی اگر

باآن دماغ نوک تيزت

کشتی ای بسازی

که بشود

از جزيره ی گمشده

مثلن

داخل چند بشکه نارگيل اعلا

برهانيش

ياحداقل

            باهمين چند درخت پيرو فرتوت

             کلکی بسازی

                               ومثل تام ساير

             بروی۸۰ روز بچرخی دور دنيا

باآن پرنسس هندی

که خيلی خوشگل است

وپولی که قراراست

چند روز ديگر بدهند

بااين مردی که می گويد:

پاهايت راديدم

بيا بيرون

وتو بيايی بيرون

وآبکش کنی

باآن تفنگ پلاستيکی

تمام آنهايی را

که فکر می کردند

آمده ای

رابينسون کروزيه را

از گوانتاناما

               نجات دهی

                              {محمد توکلی}

توضعفی نداشتی

من داشتم

من عاشق بودم

                      { برشت}

چشمک زدی ودورشدی

ومن به دنبال تو راه افتادم

کاش به خانه ات می رفتی

که ميان قصه بود و رويا

ويابه موزه

ويا به تياتر

اماراه به کتابخانه ها بردی

لعنت برتو!

من حالا

سالهاست کتابهاراورق می زنم

وتو را نمی يابم

                            رسول يونان

توباکشتی فيتزکارالدوخواهی آمد

ازدوردست آوازهای بومی

توبااسب زورو

ازميان نوروموزيک

وحتمن در ورای شال بلندت

آفتابی پنهان کرده ای

شايدهم از کوپه ای درجه سه پياده شوی

تاهيچ فرقی نداشته باشی

بازنان فقير کارگر

که از پنبه زاران برمی گردند

        برای آمدنت داستان ها ساخته ايم

                                                 {رسول يونان}

آسانسورطبقه ی دوم شب از کار افتاده است

زندگيتکرار نگاه آسانسورجی است

بالا

پايين

پايين

بالا

بالا

پايين...

..........................................................................طاهره صفارزاده